Gökyüzü Cevap Verirse
Bazı filmler yalnızca izlenmez; insanın içinde yıllardır sessiz duran bir kapıyı aralar. İfşa Günü de benim için tam olarak böyle bir filmdi. Film boyunca gökyüzüne baktım ama aslında kendime baktığımı fark ettim. Çünkü uzaylı fikri, çoğu zaman uzayın değil, insan ruhunun hikâyesidir.
İnsan zihni belirsizlikle pek iyi anlaşamaz. Bilmediğini açıklamak, kontrol edemediğini küçültmek ister. Fakat ya bir gün gökyüzü gerçekten cevap verirse? Ya yalnız olmadığımız ortaya çıkarsa?
İşte tam o anda sarsılacak olan şey yalnızca bilim olmaz. Kimliğimiz olur.
Çünkü insan kendini yüzyıllardır hikâyelerin merkezine yerleştirdi. En zeki olduğumuza, en önemli olduğumuza, evrenin bize baktığına inandık. Oysa başka bir yaşamın varlığı, egomuzun sessizce üzerine bastığı o eski soruyu yeniden uyandırır:
“Ben gerçekten düşündüğüm kadar önemli miyim?”
Belki de uzaylı fikrinin bu kadar büyüleyici olmasının nedeni merak değildir. Tevazu ihtiyacıdır.
Carl Sagan’ın çok sevdiğim bir sözü vardır:
“Bir yerde inanılmaz bir şey keşfedilmeyi bekliyor.”
Bu cümle bana hep şunu düşündürür: Belki de keşfedilmeyi bekleyen şey uzayın derinliklerinde değil, insanın kendi içinde saklıdır.
Psikolojide buna varoluşsal kaygı deriz. İnsan, bildiği dünyanın sınırları değiştiğinde yalnızca korkmaz; aynı zamanda yeniden doğar. Çünkü bütün kimliğimizi kurduğumuz taşlar yerinden oynar. Bugüne kadar doğru sandığımız her şey, yeni bir ihtimal karşısında sessizce esnemeye başlar.
Belki de bu yüzden uzaylı hikâyeleri bizi korkuturken aynı anda umut da verir. Çünkü evrende yalnız olmadığımız fikri, aslında dünyada da yalnız olmadığımız hissini uyandırır. İnsan, kendinden daha büyük bir bütünün parçası olduğunu hissettiğinde tuhaf bir rahatlama yaşar. Kontrolün tamamen kendisinde olmadığını kabul etmek bazen özgürleştiricidir.
İlginçtir; çocuklar gökyüzüne yetişkinlerden daha uzun bakarlar. Çünkü onlar henüz her şeyi bildiklerini sanmazlar. Biz büyüdükçe cevaplarımız çoğalır ama hayret etme yeteneğimiz azalır. Oysa psikolojik olarak iyileşmenin ilk adımlarından biri, yeniden hayret edebilmektir.
Belki uzaylılar gerçekten vardır, belki de yoktur. Bunun cevabını bugün bilmiyoruz. Ama bildiğim bir şey var: İnsan, bilinmeyenle karşılaştığında gerçek karakteri ortaya çıkar. Kimi korkuyla duvar örer, kimi merakla pencere açar.
Ben gökyüzüne her baktığımda artık bir ispat aramıyorum. Sadece şunu hissediyorum: Evren, bizim sandığımızdan çok daha büyük. Ve insan ruhu da öyle.
Belki de en büyük ifşa, gökyüzünden gelecek bir sinyal değil; kendimizi evrenin merkezinden indirip onun küçük ama anlamlı bir parçası olmayı kabullendiğimiz gündür.
